Γιάννης Μόραλης: αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις

γράφει η Χρύσα Ξουβερούδη
Ιστορικός Τέχνης
Ζωγραφική – Αρχιτεκτονική, Βίοι παράλληλοι: η περίπτωση του Γιάννη Μόραλη

Είναι γνωστό πως η αφετηρία στη δημιουργία ενός κτιρίου είναι μια ιδέα που γεννιέται στο μυαλό ενός αρχιτέκτονα και ενσαρκώνεται σχεδιαστικά στο χαρτί. Ο αρχιτέκτονας για να προωθήσει την ιδέα του συχνά καταφεύγει στο χώρο της ζωγραφικής ανακαλύπτοντας τη δυναμική του χρώματος και δεν είναι λίγες φορές που το εικαστικό έργο συναγωνίζεται την αρχιτεκτονική κατασκευή. Είναι σύνηθες, λοιπόν, σε μία έκθεση αρχιτεκτονικής να πρωταγωνιστεί το σχέδιο ή και η ζωγραφική με χρώμα και πολλοί από τους stararchitects του 20ου αιώνα αλλά και Έλληνες αρχιτέκτονες θα μπορούσαν να διακριθούν για το ζωγραφικό τους έργο.

πηγή: www.dimitriathess.gr

Η περίπτωση του Πικιώνη είναι χαρακτηριστική και η έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς, αποκάλυψε το ζωγραφικό του ταλέντο αλλά υπογράμμισε και τη συγγένεια της ζωγραφικής με την αρχιτεκτονική. Ενώ αυτή η σχέση είναι σχεδόν αυτονόητη, η αντίστροφη πορεία από τη ζωγραφική στην αρχιτεκτονική είναι σπανιότερη και θα τη φωτίσουμε με αφορμή την έκθεση του Γιάννη Μόραλη στο Μουσείο Μπενάκη στην Κουμπάρη.

πηγή: www.eikastikon.gr

Ο Γιάννης Μόραλης (1916-2009), γνήσιος εκφραστής των ιδεών που κατέθεσε στην τράπεζα της ελληνικής τέχνης η γενιά του ’30, πειραματίστηκε σχεδόν με όλα είδη της τέχνης προσπαθώντας να προσδιορίσει την ελληνική ταυτότητα με διεθνείς όρους. Μαθητής του Κ. Παρθένη και του Ο. Αργυρού στη ζωγραφική και του Γ. Κεφαλληνού στη χαρακτική, συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Ακαδημία της Ρώμης, όπου παρακολούθησε μαθήματα ψηφοθέτησης και στο Παρίσι όπου ασχολήθηκε με την τεχνική της νωπογραφίας.

πηγή: www.eikastikon.gr

Πολύπλευρο ταλέντο, αξιοποίησε τη μαθητεία του στις διάφορες τεχνικές, στην εικαστική προβολή ποικίλων υλικών. Ο διακαής πειραματισμός τον ώθησε σε διαδοχικά περάσματα από διάφορα εικαστικά είδη με αξιοπρόσεκτη μορφολογική συνέπεια. Έτσι μοιραία, χωρίς ακαδημαϊκό υπόβαθρο και έφεση στα μαθηματικά ή τη γεωμετρία, φλέρταρε και με την αρχιτεκτονική και προώθησε παρεμβάσεις σε πάνω από τριάντα κτίρια ενώ κατέθεσε 120 σχέδια και προσχέδια.

Απρόθυμος να αναγνωρίσει στη δημιουργία του τη χρηματιστηριακή της δυναμική, χαρίζει στο Μουσείο Μπενάκη το σύνολο του έργου του που αφορά τις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις και παρουσιάζεται σήμερα. Ανάλογη ήταν η στάση του και με τα πρώιμα ζωγραφικά του έργα που αποφάσισε να τα δωρίσει στην Εθνική Πινακοθήκη παρά την επίμονη ζήτηση για πώληση σε ιδιαίτερα υψηλές τιμές. Η συμπόρευση του ήθους με το ταλέντο αναδεικνύει το δάσκαλο που δεν περιορίζεται στο ρόλο του στην ΑΣΚΤ, αλλά επιδιώκει να διευρύνει τον κύκλο των μαθητών του, συμπεριλαμβάνοντας τον καθένα από μας στην εικαστική μύηση.

πηγή: www.flickr.com

Η περιπέτεια στον κόσμο της αρχιτεκτονικής ξεκινά για τον Μόραλη με τη διαμόρφωση των προσόψεων του ξενοδοχείου Hilton στην Αθήνα. Το πρώτο δείγμα μιας «αρχιτεκτονικής γοήτρου» που φιλοδοξεί να εισάγει την Αθήνα στο χάρτη του πολυτελούς τουρισμού, βασίζεται στα σχέδια των Εμμανουήλ Βουρέκα , Προκόπη Βασιλειάδη και Σπύρου Στάικου.

Παρά τον επιθετικό όγκο του που αντιδρά στην οριζόντια διάταξη των υπόλοιπων κτιρίων, διαταράσσοντας την απόλυτη πειθαρχία του αστικού ιστού, η καμπύλη που επιλέχθηκε ως λύση στο δύσκολο οικόπεδο, ευνοεί την κίνηση και εντείνει το ρυθμό. Στην αισθητική αναβάθμιση του κτιρίου, που τυπολογικά ανήκει σε μια διεθνώς καθορισμένη κατηγορία πολυτελών ξενοδοχείων, συμβάλλει αναμφισβήτητα η πρόταση του Μόραλη. Το πεντελικό μάρμαρο που από την αρχαιότητα πρωταγωνιστεί σε αρχιτεκτονική και γλυπτική, υποστηρίζει και μια σύγχρονη εικαστική πρόταση με επιρροές από τον Le Corbusier και έμφαση στην οριζοντιότητα και τη χρήση του κάναβου.

πηγή: www.flickr.com

Ο καλλιτέχνης κατανοώντας τον χαρακτήρα και τη ρυθμολογία του κτιρίου, ακολουθεί όπως ο ίδιος ομολογεί την αίσθηση του. Η αίσθηση του όγκου, των διαστημάτων, του πλήρους και του κενού, του απέριττου και του γραμμικού επικυρώνεται από το δημιουργό.

Η γεωμετρική αντίληψη του χώρου και των μορφών είναι ένα στοιχείο που ειδικότερα ο Μόραλης, αλλά και γενικότερα οι καλλιτέχνες της γενιάς του, προωθούν. Με βαθιά επίγνωση της μοντερνιστικής προσέγγισης που ευνοεί την καθαρή, αυστηρή οργάνωση του χώρου χωρίς κοσμητικές φλυαρίες, ο δημιουργός ανακαλεί αρχαιοελληνικές μνήμες για να επισφραγίσει την ελληνικότητα της πρότασης του. Ο γεωμετρικός αμφορέας από το Διμήνι, οι αρχαϊκές λήκυθοι δίνουν την αφορμή για την εικαστική πραγμάτευση. Η διαφορά τώρα είναι πως ο καλλιτέχνης επιλέγει αυτή τη λύση όχι από αδυναμία έκφρασης αλλά από συνειδητό προσανατολισμό σε μια δωρική διατύπωση που δε θα απειλεί αλλά θα προωθεί την καθαρή γραμμή του κτιρίου.

Αποκηρύσσει το χρώμα και το κεραμικό, γιατί μια τέτοια λύση θα παρέπεμπε στη Μεσοποταμία, θυμίζοντας την πύλη της Βαβυλώνας, ενώ ο ίδιος θέλει να υπογραμμίσει τη σχέση του κτιρίου με την ιστορία της πόλης. Ανανεώνει τα σύμβολα και τους πρωταγωνιστές, δημιουργώντας ένα αφαιρετικό σκηνικό με πρωταγωνίστρια την Αθηνά που δέχεται τις προσφορές των παρθένων. Με μοντέρνα γλυφίδα ο Μόραλης ξαναγράφει την ιστορία των Παναθηναίων στο λευκό μάρμαρο, με τις αυλητρίδες και τις κανηφόρες να διαδίδουν το μήνυμα της διασκέδασης και της φιλοξενίας.

Η δημιουργία του Μόραλη διαπνέεται από τις αρχές ενός ελληνοκεντρικού μοντερνισμού που ξεκινά από τη βυζαντινή αυστηρότητα για να καταλήξει στη δωρική λιτότητα και τη σαφή οργάνωση του χώρου. Στα περισσότερα έργα χωρίς να αντιγράφει δουλικά μοτίβα, ανακαλεί μνήμες από το αρχαιοελληνικό παρελθόν και τα αναδεικνύει μέσα από τη δυναμική των υλικών, μάρμαρο στην περίπτωση του Χίλτον, ξύλο στο υποκατάστημα της Citibank, κεραμικό στη Σχολή Μωραΐτη. Τα λόγια του Ελύτη ερμηνεύουν γενικότερα το έργο του και ειδικότερα το κεραμικό σύνολο στη σχολή Μωραΐτη. «Με ένα ολιγοψήφιο αλφάβητο στα χέρια του, όπου τα στοιχεία που επανέρχονται περισσότερο είναι οι δύο αντίθετες καμπύλες, η ώχρα και το μαύρο, επέτυχε ο Μόραλης να μετατρέψει την ομιλία των πραγμάτων σε οπτικό φαινόμενο…».

πηγή: arthrosyllektis.blogspot.com

πηγή: Προσωπικό αρχείο

Στο πλαίσιο της έκθεσης έχει κανείς την ευκαιρία να δει και τα σχέδια που δίνουν την δισδιάστατη εκδοχή της αρχιτεκτονικής πρότασης. Τελευταίος σταθμός στην πορεία των αρχιτεκτονικών παρεμβάσεων είναι ο σταθμός του μετρό στην Πανεπιστημίου (1999), με δύο προτάσεις μία σε κεραμικό πλακάκι και μία σε μέταλλο. Το σύμβολο επανέρχεται μέσα από τη δυναμική της καμπύλης και τη λιτότητα ενός αρχαϊκού λεξιλογίου, ενώ το μέταλλο προωθεί τη μοντέρνα αισθητική. Ο Μόραλης αντιλαμβάνεται και εκφράζει με ωριμότητα και σύνεση τις διαθέσεις και τις αναζητήσεις των καιρών χωρίς να χάνει τη νεανική του διάθεση. Σε καιρούς όπως οι δικοί μας, όπου κανείς μύθος δεν προκαλεί την αυτόματη ένταξη των δημιουργημάτων του ανθρώπου σε ένα γενικότερο σύνολο, το μόνο που απομένει στον ενσυνείδητο καλλιτέχνη είναι να υποκαθίσταται στο μηχανισμό της λειτουργίας των αλλοτινών μύθων και να τον ενασκεί στην ατομική κλίμακα… περιγράφει εύστοχα και με διαχρονική ισχύ, ο ποιητής.

πηγή: www.flickr.com

Σχετικά Άρθρα

  • Οι "οικειοθελώς αυτόχειρες" της Κέλλυς Δημοπούλου Οι "οικειοθελώς αυτόχειρες" της Κέλλυς Δημοπούλου

    Μια σειρά εικαστικών έργων εμπνευσμένη από τις κούκλες των μάγιας..... αλλά κυρίως από την απόφαση τους να μη διώχνουν πλέον τις σκοτούρες μακριά.

    Η Κέλλυ Δημοπούλου εργάζεται στο χώρο του βιβλίου για περισσότερα από 10 χρόνια πια. Στο ελεύθερο χρόνο της ζωγραφίζει [όπου βρει…] και κάνει κατασκευές.

    Η ιδέα για την έκθεση "Οικειοθελώς αυτόχειρες" γεννήθηκε πριν από κάποια χρόνια όταν αγόρασε ένα σακουλάκι με πέντε κουκλίτσες των Μάγιας, αυτές που βάζεις κάτω από το μαξιλάρι σου και διώχνουν τις σκοτούρες σου μακριά.

    Πέρσι το καλοκαίρι στην Τήλο μάζεψε και τα υλικά της: 4 πλαίσια και 2 πόρτες από κυψέλια.

    Αυτά αποφάσισε να τα παντρέψει και έτσι προέκυψε η έκθεση Οικειοθελώς αυτόχειρες.

    Η βασική ιδέα είναι ότι οι κούκλες των Μάγιας δε θέλουν να διώχνουν πια τις σκοτούρες μας μακριά και κρεμιούνται σε μια ένδειξη διαμαρτυρίας.

    Η έκθεση αποτελούνταν από 6 έργα με τίτλους όπως Κρέμασμα μετά μουσικής, Χρονικό ενός προαναγγελθέντος κρεμάσματος, κοκ.

    Ήδη, ετοιμάζει τη δεύτερη έκθεσή της: κολάζ επηρεασμένα από στίχους αγαπημένων ποιητών.

    Φωτογραφίες: Άγγελος Γιωτόπουλος

    επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

  • Σταύρος Κάτσαρης: Η τέχνη της ανθοδετικής Σταύρος Κάτσαρης: Η τέχνη της ανθοδετικής

    Η ανθοδετική σύμφωνα με τον Στάυρο Κάτσαρη είναι μια τέχνη που κρατάει λίγο και ύστερα φθείρεται.... Αυτό που μένει όμως είναι τα συναισθήματα, το χαμόγελο, η εμπειρία που χαρίζει απλόχερα ένα μπουκέτο από λουλούδια.

    Ο Στάυρος Κάτσαρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Σπούδασε την τέχνη της ανθοδετικής στο floral design institute (1998), έκανε διάφορα σεμινάρια στην Ελλάδα, στην Ιταλία και στην Ολλανδία καθώς και Master class πάνω στο αντικείμενο (2004). Σε μικρή ηλικία, αποφάσισε να ασχοληθεί με τον κόσμο των λουλουδιών και εκτότε δεν σταμάτησε καθόλου να ασχολείται με την τέχνη της ανθοδετικής. Διατηρεί ένα πρότυπο κατάστημα floral design στον Πειραιά, ένα φυτώριο ιταλικών προδιαγραφών αλλά και συνεργάζεται με άλλους επαγγελματίες στο χώρο του design και της οργάνωσης εκδηλώσεων.

    Ζητήσαμε από τον Σταύρο Κάτσαρη μια συνέντευξη ή με άλλα λόγια του ζητήσαμε να μας ταξιδέψει , έστω και για λίγο, στον κόσμο των χρωμάτων και των αρωμάτων των άνθεων και των φυτών.

    Η συνέντευξη:

    dB: Τι ακριβώς είναι το floral design;

    ΣΚ: "Η τέχνη δεν αναπαραγάγει το ορατό, αλλά κάνει ορατό κάτι που μέχρι τώρα δεν ήταν[...] Παλιότερα απεικόνιζε κανείς πράγματα που μπορούσε να δει στη γη,πράγματα που τα έβλεπε ή είχε δει και τον ευχαριστούσαν. Τώρα αποτυπώνεται η πραγματικότητα των ορατών αντικειμένων, αλλά επιπλέον εκφράζεται η πίστη οτι το ορατό σε σχέση με το σύμπαν δεν είναι ένα μεμονωμένο δείγμα και οτι άλλες αλήθειες παραμένουν στην πλειονότητα τους λανθάνουσες." Paul Klee, Τα πιστεύω ενός δημιουργού, 1920

    Κινούμε όλα αυτά τα χρόνια με τα παραπάνω λόγια όσον αφορά την ανθοδετική τέχνη. Τα τελευταία χρόνια το design έχει μπει στη ζωη μας (μιλώ για την Ελλάδα) και ήταν απαραίτητο και για μας να εξελιχθούμε. Υπήρχε πάντα υπερπροσφορά ανθοπωλείων. To floral design όμως απουσίαζε ή τουλάχιστον δεν συνηθιζόταν ιδιαίτερα. Εδώ και μερικά χρόνια τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα.

    Αυτό που μπορεί κανείς να δει σε ένα κατάστημα floral design είναι το ίδιο φυτό ή τα ίδια λουλούδια μέσα από διαφορετικό πρίσμα διακόσμησης.

    Πιο συγκεκριμένα θα έλεγα πως το floral design αντιπροσωπεύει το ψυχισμό, τον σχεδιασμό αλλά και την αισθητική τόσο του δημιουργού όσο και του καταναλωτή. Είναι μια αμφίδρομη σχέση που έχει απαραίτητα ανάγκη και τους δύο.

    dB: Υπάρχουν κάποια στυλ ή διαφορετικές «σχολές» που αφορούν την τέχνη αυτή; Ποιο είναι το δικό σας προσωπικό ύφος;

    ΣΚ: Υπάρχουν αρκετά ρεύματα και τάσεις που έχουν επικρατήσει διεθνώς. Αν θέλαμε όμως να τα ξεχωρίσουμε κατά κάποιο τρόπο θα έλεγα πως είναι η Ευρωπαική ανθοδετική τέχνη, η Αμερικάνικη (που είναι περισσότερο floral και λιγότερο design) και η Ικεμπάνα που ανήκει στην Ανατολική φιλοσοφία. Αυτές οι 3 είναι οι κυριότερες σχολές.

    Τώρα ρεύματα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πολλά που αλληλοσυμπληρώνουν, πολλές φορές συναντιούνται και τελικά διαμορφώνουν την ανθοδετική τέχνη στο σύνολο της.

    Σε οτι αφορά εμένα προέρχομαι από Ευρωπαική σχολή και νοοτροπία και το προσωπικό μου ύφος κινείται στα ορια του μεταμοντέρνου και του πειραματικού. Είναι αυτό που εγώ χαριτολογώντας αποκαλώ Υπερμοντερνισμό, την ένωση δήλαδη δυο ρευμάτων που πέρασαν και τελικά ταυτίστηκαν σε ένα, του μεταμοντερνισμού και του υπερρεαλισμού.

    dB: Τι σας συγκινεί στην ενασχόληση αυτή και πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο αντικείμενο;

    ΣΚ: Τα συναισθήματα που προκαλούν οι συνθέσεις μου είναι η πρώτη μου επιδίωξη. Θέλω να προκαλώ,να χαρίζω χαμόγελα, να μαλακώνω την λύπη και γενικά μέσα από την δουλειά μου να κάνω τους ανθρώπους να νιώθουν. Μου αρέσει πολύ να συνεργάζομαι,να κουβεντιάζω να αναζητώ.

    Πίστευω πια στους ανθρώπους που έχουν διάθεση, που έχουν αυτιά ανοιχτά και καρδιές γεμάτες. Που είναι έτοιμες να συνταξιδέψουν μαζί μου στο ταξίδι ή να με παρασύρουν στους δικούς τους κόσμους και να μου μεταδώσουν καινούριες εμπειρίες!

    Κάθε έργο μου είναι ένα καράβι που μόλις φύγει από τα χέρια μου ελπίζω πως θα ταξιδέψει όσο πιο μακριά μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους! Σήμερα βρίσκομαι σε ένα σημείο που κάθετι που θα δω μπορεί να μου γεννήσει μια ιδέα για την επόμενη δουλειά! Ενδιαφέρομαι να εκφράσω όσο πιο καθαρά τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου και να αγγίξω όσους περισσότερους ανθρώπους μπορώ.

    Τώρα όσον αφορά την απόφασή μου να ασχολήθώ με την συγκεκριμένη τέχνη προέκυψε εξαιτίας της οικογενειακής επιχείρησης αλλά με έναν μάλλον ιδιαίτερο τρόπο: Πιτσιρίκος γύρω στα 14 μια Κυριακή μεσημέρι είμαι στριμωγμένος απο τους γονείς μου στο ανθοπωλείο. Γκρίνιαζα και μουρμούραγα και πάλι την ώρα και τη στιγμή μια και αυτό μου στερούσε την ευκαιρία για παιχνίδι. Ξαφνικά μπαίνει μέσα στο μαγαζί μια πανέμορφη κοπέλα γύρω στα 20. Μου ζήτησε να της φτιάξω ένα μπουκέτο από λουλούδια. Αφου διάλεξε τα λουλούδια άρχισα να φτιάχνω το μπουκέτο. Οχι ότι ήξερα άλλα έπαιρνα πόζα τάχα μου τάχα μου ότι είμαι μεγάλος ανθοδέτης. Εκείνη έκπληκτη! Με κοίταζε λες και ήμουν Θεος! Για μένα ήταν πολύ πρωτόγνωρη εμπειρία! Αυτό ήταν! Είχα αποφασίσει πως το μέλλον μου ήταν στην ανθοδετική.

    Όταν ο πατέρας μου γύρισε το απόγευμα του ανακοίνωσα πως είχα αποφασίσει πως θα άρχιζα το μεγάλο ταξίδι στο κόσμο της ανθοδετικής. Ένα ταξίδι που κρατάει μέχρι σήμερα!

    dB: Τα υλικά και εργαλεία του ζωγράφου είναι τα πινέλα του, τα χρώματα του κλπ. Όμως, ποιά είναι τα εργαλεία και υλικά του καλλιτέχνη της ανθοδετικής;

    ΣΚ: Τα εργαλεία δεν νομίζω οτι έχουν και ιδιαίτερη σημασία για τον κόσμο που διαβάζει αυτές τις γραμμές. Τα υλικά είναι ίδια με αυτά του ζωγράφου και του φωτογράφου.

    Όπως θα παρατηρήσατε θεωρώ και νομίζω όχι άδικα πως η ανθδετική είναι τέχνη και μάλιστα η πλέον αδικημένη, γιατί είναι η μόνη τέχνη που δεν αντέχει στο χρόνο, φθείρεται.Διατηρείται μόνο μέσα από μιάν άλλη τέχνη, αυτή της φωτογραφίας.

    Οι εικόνες λοιπόν αποτελούν για μας πρωτη ύλη, η φύση που με τις συνεχείς εναλλαγές της μας χαρίζει συνεχώς ιδέες και ερεθίσματα καθώς καιι ο δικός σας χώρος της αρχιτεκτονικής και βέβαια η μεγάλη οικογένεια του design με την οποία έχουμε επιλεκτικές συγγένειες.

    dB: Έχετε κάποια «αγαπημένα» άνθη, κάποια αγαπημένα χρώματα, υλικά, φυτά, κλπ.

    ΣΚ: Λατρεύω τα εξωτικά λουλούδια και τις έντονες αντιθέσεις. Τώρα τελευταία προσπαθώ να δημιουργήσω minimal creations με πειραματικό χαρακτήρα.

    Αγαπημένο μου χρώμα είναι το πορτοκαλί, αγαπημένο μου άνθος είναι η στρελίτζια, αγαπημένο φυτό είναι το ανθούριο και από υλικά μου αρέσει πολύ το plexil glass, το inox αλλά και κορμοί ξύλων που μαζεύω από τη φύση.

    dB: Πως μπορεί να σπουδάσει κανείς την τέχνη του floral design; Υπάρχει κάποια σχολή στην Ελλάδα που να πλησιάζει στο αντικείμενο αυτό;

    ΣΚ: Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάποια σχολή που να μπορεί κανείς να σπουδάσει. Μόνο στο εξωτερικό υπάρχουν σχολές ανθοδετικής που βοηθούν πολύ κάποιον που ενδιαφέρεται να προσεγγίσει την τέχνη μας.

    Σύντομο βιογραφικό:

    Floral Design Institute το 1998.

    Σεμινάρια στην Ελλάδα,στην Ιταλία και στην Ολλανδία.

    Σεμινάρια κηποτεχνίας στο κτήμα Συγγρού.

    Master class το 2004

    2001: Σχεδιασμός και ολοκληρωση του κήπου 1 στρέμματος του Γηροκομείου Πειραιώς

    2010: Δημιουργία του πρότυπου καταστήματος floral design στον Πειραιά.

    Δημιουργία φυτωρίου με ιταλικές προδιαγραφές οπού μπορεί κανείς να αγοράσει οτι χρειαστεί για το μπαλκόνι και το κήπο του.

    Συμμετοχή στην δημιουργία μιας εταιρίας που θα ασχοληθεί με το design καθώς και τη διοργάνωση εκδηλώσεων και ακούει στο όνομα Glamrock.

    Ιστοσελίδες:

    www.tropik-anna.gr ( το site του floral design που είναι μια προσομείωση του καταστήματος)

    www.flowers365.gr (ενα ηλεκτρονικό παραδοσιακό ανθοπωλείο που μπορεί κανείς να στείλει τις αγαπημένες του συνθέσεις 24ωρες το 24ωρο 365 ημέρες το χρόνο)

  • Καραβάκια από ξύλο και ανακυκλώσιμα υλικά Καραβάκια από ξύλο και ανακυκλώσιμα υλικά

    Από τη Γλυκερία Λάμπρου.

    Η Γλυκερία Λάμπρου από μικρή αγαπούσε τη θάλασσα και τα ταξίδια. Στην ηλικία των 50, της προέκυψε η ενασχόληση με τη χειροτεχνεία. Έτσι διάφορες εικόνες, εμπειρίες, βιώματα και αναζητήσεις μισού αιώνα ζωής, άρχισαν να μετουσιώνονται σε ταξιδιάρικα πλεούμενα της ψυχής και του νου, με πλοηγό τη φαντασία.

    Τα χειροποίητα καραβάκια δημιουργήθηκαν από φυσικά υλικά, με ξύλα σμιλευμένα από την αρμύρα της θάλασσας, αλλά και με μεράκι από το ανθρώπινο χέρι. Εκτός από το ξύλο, έχουν χρησιμοποιηθεί και άλλα υλικά ή αντικείμενα, ως επί το πλείστον ανακυκλώσιμα, όπως μεταλλικά καρφιά, σκοινιά, παλιά εξαρτήματα, κλπ.

    Το κάθε χειροποίητο καράβι, μικρό ή μεγάλο, αποτελεί μια μοναδική και ανεπανάληπτη κατασκευή, που περιμένει την αύρα σας για να μπορέσει να σηκώσει πανιά και να σας ταξιδέψει.

    Η Γλυκερία Λάμπρου γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1961. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Για πολλά χρόνια έζησε στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Τα υλικά που χρησιμοποιεί είναι φυσικά και ως επί το πλείστον ανακυκλώσιμα. Το όνειρο της είναι να ταξιδέψει με τα πλεούμενα της στα πέρατα της γης.

    Εκθέσεις

    1η : Μάρτιος 2011 αστική σχολή Κατερίνης

    2η : Δεκέμβριος 2011 πολιτιστικό κέντρο Κατερίνης

    e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

    τηλέφωνο: 6988997700

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Ιδεές & Λύσεις

Χώρος & Αρχιτεκτονική

Crafts Boom
Decosoup.com

Livin

Decobook.gr
© Copyright 2010 - DecoBook. All Rights Reserved