Μια φορά και ένα καιρό υπήρξε ένα γκρίζο και μουντό χωριό.. όπως γκρίζα και μουντά είναι πολλά χωριά και πόλεις στην Ελλάδα.

Όμως μια εμπνευσμένη και φωτεινή ημέρα, λίγο πριν το Πάσχα, η νεολαία του χωριού Φάνες στη Ρόδο, αποφάσισε να τα αλλάξει όλα. Πήρε χρώματα και πινέλα και ξεκίνησε να χρωματίζει τους τοίχους, τις μάντρες, τις αυλές, τα εγκαταλελειμμένα κτίρια καθώς και κάθε αδιάφορη και άχρωμη γωνιά που «ζητούσε» επίμονα να ξαναζωντανέψει και να ξεφύγει από το λήθαργο του χρόνου.

Μετά από αρκετές μέρες δουλειάς τα αποτελέσματα ήταν μοναδικά και άφησαν άφωνους επισκέπτες και κατοίκους. Σε 12 ημέρες χρωματίστηκαν 72 σπίτια. Το χωριό Φάνες, είχε μεταμορφωθεί σε μια έγχρωμη και παραμυθένια πολιτεία, σε ένα ζωντανό και αυθόρμητο πίνακα ζωγραφικής.

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από μια ιδέα που είχε ο καλλιτέχνης και αρχιτέκτονας Λούκας Νικολίτσης και η οποία βρήκε πρόσφορο έδαφος ανάμεσα στους νέους του χωριού. Οι νέοι είναι το μοναδικό ίσως κομμάτι της κοινωνίας που μπορεί να πιστέψει σεπρωτότυπες ιδέες και να εργαστεί συλλογικά για αυτές, χωρίς μάλιστα να προσδοκά κάποιο άμεσο όφελος. Έτσι, χωρίς καμία οικονομική υποστήριξη ξεκίνησαν το εγχείρημα τους, συμπαρασύροντας ταχύτατα και χωρίς μεγάλη δυσκολία όλο το χωριό.

Τις ημέρες εκείνες, το χωριό βρισκόταν σε μια μοναδική δημιουργική αναστάτωση, καθώς όλοι οι κάτοικοι, από 5 έως 85 ετών, προσέφεραν και δημιουργούσαν με όποιο τρόπο μπορούσαν. Άλλοι ζωγράφιζαν και έβαφαν τους τοίχους, άλλοι ετοίμαζαν μεζέδες και κερνούσαν, άλλοι ετοίμαζαν παραδοσιακά κουλουράκια και φούρνιζαν ζυμωτό ψωμί.

Το μεγάλο όμως κέρδος του χωριού δεν σταμάτησε σε εκείνες οι δημιουργικές μέρες. Το εγχείρημα δεν ήταν μια απλή, εφήμερη εκδήλωση που αργά η γρήγορα θα ξεθώριαζε. Ο αντίκτυπος ήταν ριζικός και συνεχίζει ακόμα και σήμερα, αρκετούς μήνες μετά να επηρεάζει θετικά τη ζωή του χωριού. Η συμπεριφορά των ανθρώπων άλλαξε ενω τονώθηκε η αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία τους. Η εμπορική και τουριστική κίνηση αυξήθηκε και πολύ νέοι πλέον σκέφτονται να δημιουργήσουν τις δικές τους επιχειρήσεις, με προσανατολισμό όμως στην τέχνη, στο λαϊκό πολιτισμό (αγιογραφία, λαϊκές τέχνες), στην παράδοση (ξυλόφουρνοι και καφενεία), στο περιβάλλον. Επίσης, ξεκίνησαν να διοργανώνονται εικαστικά φεστιβάλ προσκαλώντας ανοιχτά καλλιτέχνες και δημιουργούς.

Το εγχείρημα πήρε μεγάλη δημοσιότητα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και έτσι οι κάτοικοι, κατάφερναν να μετατρέψουν μια ιδέα, που φαινόταν αρχικά «όνειρο θερινής νυκτός» σε ζωντανή πραγματικότητα.

Δείτε σχετικό βίντεο:εδώ

Οι φωτογραφίες αλλά και οι περισσότερες πληροφορίες είναι από το μπλογκ: rokar-rokar.blogspot.com.

Ευχαριστούμε θερμά τον διαχειριστή του μπλογκ.

Επιτακτική ανάγκη να σεβόμαστε και να προστατεύουμε  το περιβάλλον

Επιτακτική είναι η ανάγκη να προστατεύουμε το περιβάλλον.

 

Γνωριμία με μια ιδιαίτερη εικαστική πρόταση.....
γράφει η Χρύσα Ξουβερούδη
Ιστορικός Τέχνης

Την περίοδο της Αναγέννησης, όταν διαμορφώνεται αισθητικά το πλαίσιο της δυτικής τέχνης, αναδεικνύεται ιδιαίτερα η ένωση της ιδέας και της εκτέλεσης. Ο Vasari (Ιταλός ζωγράφος και ιστορικός της τέχνης) επέμενε πως μόνο ένα εκπαιδευόμενο χέρι μπορεί να διευθετήσει μια ιδέα που γεννιέται στο μυαλό, ενώ και ο Alberti (Ιταλός αρχιτέκτονας της πρώιμης Αναγέννησης) παρακινεί τους ομοτέχνους του να θεωρούν το χέρι τους προέκταση του μυαλού τους. Τα γεννήματα του μυαλού ενσαρκώνονται στην εικαστική επιφάνεια με την καθοδήγηση του ταλαντούχου χεριού κι αυτό σίγουρα είναι μια επισήμανση που εγγίζει αλλά δε συλλαμβάνει στο σύνολό της την αλήθεια της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να συλλάβει κανείς την εικαστική αλήθεια, να κατανοήσει τη δημιουργία και το δημιουργό; Προσωπικά, πιστεύω πως είναι πολύ δύσκολο, καθώς η ιδιαιτερότητα του ατόμου προσδιορίζεται κάθε φορά από ειδικές κοινωνικές σημάνσεις. Η τέχνη γεννιέται από τον δημιουργό αλλά θέτει τον άνθρωπο κι επομένως τον ίδιο τον καλλιτέχνη υπό αμφισβήτηση. Ο καλλιτέχνης απαντά μέσα από το εικαστικό του έργο και ταυτόχρονα εκφράζει αγωνιώδη ερωτήματα. Η τέχνη τον μοίρανε και παράλληλα επιδιώκει την προβολή της στη μοίρα της κοινωνίας, στη διαμόρφωση του κοινωνικού γίγνεσθαι. Από ατομική ανάγκη για έκφραση και λόγο ουσίας μετατρέπεται συχνά σε εκδήλωση καλλιτεχνικής «ιδιορρυθμίας» και μιας «μελαγχολίας» που προκύπτει από την απώλεια ενός σαφούς κοινωνικού ρόλου, από το εγώ που οι κοινωνικές χίμαιρες δεν επιτρέπουν να ενωθεί με το εμείς.

Ο Θεσσαλονικιός Γιώργος Ηλιάδης παίρνει την σκυτάλη από τον ανώνυμο καλλιτέχνη-χειρώνακτα που από την αρχαιότητα και σε ολόκληρη την πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού, μοχθεί να τιθασεύσει τα υλικά του, να αποκαλύψει τις αξίες τους και να τα «υποχρεώσει» τελικά σε μια «ιερή συνομιλία», που χωρίς τη συνδρομή της μοντέρνας τέχνης δε θα μπορούσε να ενσαρκωθεί. Ο Matisse έλεγε: «Δούλεψα για να πλουτίσω το μυαλό μου, ικανοποιώντας τις διάφορες περιέργειες του νου μου». Για μισό αιώνα οι «περιέργειες» αυτές απελευθερώθηκαν και κωδικοποιήθηκαν στο εικαστικό σκηνικό μέσα από μια μεγάλη ποικιλία καλλιτεχνικών διαδρομών.

Προσεγγίζοντας το έργο του Ηλιάδη, αναγνωρίζει κανείς έναν όρο κλισέ μα πάντα επίκαιρο, «εραστής της τέχνης». Η αγωνία του έρωτα που γεννιέται στο μυαλό και σε βασανίζει μερόνυχτα, προσπαθώντας να βρει διέξοδο μέσα από σκέψεις και συναισθήματα, ο ακάματος μόχθος να ορίσεις το υλικό που θα δώσει ζωή στα οράματά σου, η επιθυμία για το μοναδικό, την ουσία που θα ολοκληρωθεί μέσα από την αποδοχή, όλα αποκαλύπτονται στο πρόσωπο της ιδανικής ερωμένης. Η τέχνη που κατοικεί μέσα μας αλλά και μας περιέχει ως γίγνεσθαι, διαμορφωμένο από κριτικούς, ιστορικούς, ιδιαίτερες πολιτικές και κοινωνικές επιταγές, θα περιβάλλεται πάντα από ένα μυστήριο που την καθιστά γοητευτική και βέβαια μοναδική στα χέρια κάθε δημιουργού.

Οι «περιέργειες» του νου για τον Γιώργο Ηλιάδη γονιμοποιούνται μέσα από τη σουρεαλιστική λογική. Μια αντίφαση, αφού το υπερπραγματικό και συχνά υπέρλογο αποτελεί γενεσιουργό δύναμη του κινήματος, ωστόσο η λογική, προοπτική οργάνωση του πίνακα με τα καθαρά χρώματα και το σαφές σχέδιο συντηρεί τη σχέση με την ακαδημαϊκή ζωγραφική. Αν και αυτοδίδακτος, ο Ηλιάδης εργάζεται ακούραστα με καθοδηγητές Έλληνες και ξένους δημιουργούς, για να μυηθεί σε τεχνικές και εικαστικές λύσεις που θα μετουσιώσουν το όραμά του. Η μεταφυσική οπτική του Giorgio de Chirico προωθείται από τον καλλιτέχνη με αξιοπρόσεκτη ένταση. Τα ανδρείκελα στο έργο του Έλληνα δημιουργού εκστασιάζονται, διεκδικούν τη ζωή στο δικό τους κόσμο και υποβάλλοντας τη φωνή της συνείδησής μας, ενδύονται την ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό.

Αν και αναγνωρίζονται στο έργο του επιρροές από δημιουργούς όπως ο Matisse ή ο Dali, ο Ηλιάδης καταθέτει την προσωπική του πρόταση φτάνοντας κάποιες φορές σε αξιόλογη ωριμότητα. Πρόκειται για έναν λόγο προσωπικό αλλά και βαθιά ανθρωπιστικό, μια κατάθεση της πολιτικής και ιστορικής του ταυτότητας.

Το αρχαιοελληνικό παρελθόν τον οδηγεί σε εικαστικές ατραπούς όπου η μυθολογία προτείνει τους πρωταγωνιστές για το εικαστικό δρώμενο.

Ο Πήγασος σπάει τα δεσμά του χώρου και του χρόνου και ίπταται σε έναν καινούριο κόσμο ενώ ο Ερμής χρησιμοποιώντας τη μάσκα του Πραξιτέλη προωθεί το διάλογο με τον πολιτισμό, το χθες και το σήμερα.

Η «Μοναξιά» γίνεται ένα κίτρινο, «δακρυσμένο» τριαντάφυλλο σε ένα απόκοσμο σκηνικό που ανακαλεί το έργο του Magritte και εντυπωσιάζει με τη δύναμη μιας αυθεντικής εικαστικής γλώσσας.

Σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του Ηλιάδη παίζει και το κόσμημα, ενώ πολύ ενδιαφέρουσα είναι η συνύπαρξη της ζωγραφικής και της αργυροχοΐας. Κοσμήματα πρωτότυπα που αντλούν μορφικά ερεθίσματα από αντικείμενα της πραγματικότητας αλλά εισβάλλουν διακριτικά και στο χώρο του σουρεαλισμού και αποκαλύπτουν τον προσωπικό κόσμο του δημιουργού.

Παράλληλα το αντικείμενο που με τον Picasso εμφανίζεται αυτούσιο στη ζωγραφική επιφάνεια, συγχέοντας τα όρια του πραγματικού με το εικαστικό, ενισχύει τις συμβολικές σημάνσεις στο έργο του Ηλιάδη.

Το μέταλλο δεν επιλέγεται τυχαία από τον δημιουργό, ο χαλκός για παράδειγμα, όπως ο ίδιος αναφέρει: έχει ένα χρώμα καστανοκόκκινο, απόλυτα γήινο ενώ γενικότερα τα μέταλλα ξυπνούν μνήμες από την πολιτιστική μας κληρονομιά, αφού τα κύρια υλικά που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας ήταν χαλκός, ορείχαλκος και μάρμαρο…». Η συλλογή αντικειμένων παλαιών και σύγχρονων –που ο ίδιος τα αναπαλαιώνει για να τονίσει την παρουσία του χρόνου- φορτίζουν αισθητικά και συμβολιστικά το έργο του.

Το πέρασμα από το πραγματικό, τον γνήσιο ρεαλισμό στον υπερρεαλισμό γίνεται αβίαστα από τον Γιώργο Ηλιάδη, καθώς όλα ξεκινούν από την αγάπη για ό,τι μας περιβάλλει, ό,τι προηγήθηκε και ό,τι έπεται. Το φυσικό και το μεταφυσικό σε συνεχή διάλογο και ο δημιουργός ακούραστος παρατηρητής και ερμηνευτής αυτής της σχέσης. Συμμέτοχος, ο καθένας από μας που γοητεύεται από την εναργή διάθεση της τέχνης να γίνει ποιητής ορατών τε πάντων και αοράτων.

Καλλίστη (Γιώργος Ηλιάδης): www.kallisti-techni.gr

μπαταρια μπανιουΗ μπαταρία Morpho της ιταλικής εταιρείας Newform, είναι δημιούργημα του σχεδιαστή Massimiliano Della Monaca και σίγουρα δεν αποτελεί μια απλή μπαταρία μπάνιου.

 

 

 

 

Ιδεές & Λύσεις

Χώρος & Αρχιτεκτονική

Decosoup.com
Decobook.gr
© Copyright 2010 - DecoBook. All Rights Reserved